بیوفراخوان

به گزارش چیستآرت
جایزه ادبی مشهد علی‌الظاهر، سنگ بزرگی‌است برای نینداختن که البته به معجزه‌اش امید است. جایزه ادبی مشهد سنگِ بزرگی‌است از آن رو که حسین لعل‌بذری در مصاحبه‌ای اعلام کرده نیت دارد با بسترسازی بر پایه‌ی مفاهمه و درکِ متقابل، جایزه‌ای در قد و قواره‌ی مشهد برگزار کند، اما مشخص نشد که در این ایده شمای فرهنگی مشهد مدنظر است، یا ادبیات خراسان رضوی یا میراث خوراسان بزرگ؟ این سوال وقتی حائز اهمیت می‌شود که:
اولاً بدانیم برای هر بخش از جایزه مشهد، نشانِ ویژه‌ای از مفاخر شرق ایران در نظر گرفته شده است: فردوسی از توس، اخوان و بهار از مشهد و بیهقی از توابع نیشابور (همگی در حیطه‌ی جغرافیایی خراسان رضوی)
دوماً بپرسیم: گیریم جشنواره‌ی داستان بلقیس، جایزه ادبی یوسف و جایزه‌ی داستان دریچه مربوط به خراسان رضوی نباشند؛ اما آیا جایزه ادبی روایت یا جشنواره‌ی داستان حماسی نیز در قد و قواره‌‌ای بایسته‌ی مشهد برای حضور در تقویم جشنواره‌های فارسی نیستند؟
سوماً بر پایه‌ی همان مفاهمه و دیالوگ‌محوری جسارت کنیم آیا تاکید بر مرکزیت مشهد در این رویدادِ ملی و اختصاص بخش «روایت» جایزه ادبی به این شهر، نوعی غصب معنوی به شمار نمی‌آید؟
از طرفی دیگر سنگ بزرگ از آن رو نشانه‌ی نینداختن است که این جایزه از داشتن هرگونه تارنما، صفحه، کانال یا پیجی محروم است. درحالی تمام ارجاعات به صفحه‌ی هنر مشهد است که این صفحه هیچ واکنشی نسبت به این رویداد ملی نشان نداده. همین مساله، بی‌خبری می‌زاید و ناهماهنگی‌های یعدی را به دنبال دارد: مصاحبه‌ها و مجموعه‌ی گفت‌وگوها، هدفی را دنبال نکرده و بعضاً در نقض یکدیگرند و الخ!
و اما جایزه ادبی مشهد در جریان بوده و هنوز امید به معجزه‌اش زنده. این رویداد، با تمام کاستی‌ها و ناهماهنگی‌ها، از سه آبشخور روحیه و معنا می‌گیرد: اول اعتبار دست‌اندرکاران دردآشنایی چون حسین لعل بذری، فرهاد بردبار و احسان‌عبدی‌پور که محل امید به معجزه بوده و هستند؛ دوم افتتاح خانه‌ی ادبیات مشهد که به همت بانیان همین جایزه صورت بسته و موفقیت در تاسیس آن، می‌تواند پشتوانه‌ای باشد برای ادامه‌ی مسیر؛ و سوم روحیه‌ی احیاء رونق محافل ادبی دهه‌ی هشتاد مشهد.
چیستآرت برای نخستین دوره جایزه ادبی مشهد آرزوی موفقیت، پایمردی و استمرار می‌کند.

اطلاعات بیشتر در مورد نحوه ارسال اثر به جایزه ادبی مشهد در «بیوفراخوان»

به گزارش چیستآرت
کارگروه ادبی چیستآرت، در ادامه‌ی رصد و معرفی فراخوان‌های ادبی ایران، سال گذشته با رویدادی شترگاوپلنگ‌گون به نام نخستین دوره جشنواره بین‌المللی سعدی در استان فارس روبرو شد که از طرفی خود را باشکوه‌ترین رویداد ادبی دوران اخیر ادبیات فارسی معرفی می‌کرد و از طرفی پس از اندکی زوم بر هر دیده‌ی کوری مسجل می‌شد که البته بِلُف کنتور ندارد!

جشنواره بین المللی سعدی، به‌وسیله پژوهشکده ادبیات تحلیلی و تطبیقی اسراء و با حمایت معنوی وزارت علوم تحقیقات و فناوری، وزارت آموزش و پرورش، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، دانشگاه علامه طباطبائی، دانشگاه تهران، دانشگاه شهید بهشتی، دانشگاه پیام نور کشور، دانشگاه آزاد اسلامی کشور، انجمن استعدادهای برتر ایران، کانون پرورشی فکری کودکان و نوجوانان، قطب ادبیات کشور، مرکز نشر دانشگاهی راشدین و … برای نخستین بار در جریان برگزاری است و وعده داده بیش از صدهزار کودک را از امکانات ادبی/مالی خود بهره‌مند می‌سازد؛ دقت بفرمایید این ارقام، کد نیستند؛ برگزیدگان یک بخش از چهاربخش اصلی این ماجرایند! دبیرخانه یک مرتبه به علت «استقبال بیش از حد تصور برگزارکنندگان» و بار دیگر به علت فراگیری ویروس کرونا، نخستین دوره‌ی جشنواره‌ی سعدی را از فروردین ۹۸ الی الحال، کش داده و الخ!

آنچه در صفحه‌ی نیم‌بندِ این تشکیلات بیش از همه به چشم میخورد نام پژوهشکده‌ی ادبی اسراء و نشر راشدین است که یکی در نهایت به نگارش پایان‌نامه و دیگری به انتشار آثار زرد مشهور و مشغول است و مشخص نبود با وجود این همه حامی و اسپانسر تجاری، چرا از شرکت‌کنندگان مبالغی تا سقف ۸۰ هزارتومان درخواست می‌شد؟! پس از یک دوره رصد آثار این دو مرکزِ ادبی، اسامی تعدادی از نوجوانان جویای نام و تشکیلاتِ حقیری در حاشیه‌ی ادبیات برملا شد که با پرونده‌سازی، کتاب‌سازی، چاپیدن حقوق مسلم استعدادهای ادبی مملکت و دمیدن در حبابی نازک به نام کذایی «شهرت»، سعی در دیده شدن داشتند. کوچکیِ نام افراد سبب شک شد که مبادا پرداختن به این موضوع، تبلیغی بر جریان‌ کذایی ایشان باشد. بنابر این احتیاط، مدتی در انتشار این بیانیه سکوت شد اما:

این بد که به ما کنند، با کس نکنند | بر گل ستمی رود که با خس نکنند
گویند جواب ابلهان خاموشی‌ست | خاموش شدیم و ابلهان بس نکنند

گروه هنری چیستآرت ، بنا به نام بلند ادبیات و آن‌چه اعتبار هنری یک هنرمند می‌داند، جشنواره‌ی به‌ظاهر بین‌المللی سعدی را فاقد کیفیتی در خور برگزاری جشنواره‌ای در حیطه‌ی: ادبیات داستانی و دراماتیک، هنرهای تجسمی، مقالات هنری، انیمیشن و … در چهارسطح و با پوشش گروه سنی الف تا تمامی اقشار علاقمند به ادبیات خلاقه، دانسته و از انتشار شناسه‌ی این جشنواره خودداری می‌کند.

باشد که روشنی باشیم.

به گزارش چیستآرت
شهرداری اراک پس از ناکامی در رسیدن به رویای لیگ‌برتر، به جد رویای دیگری در این استان پرورانده: قطبیت یافتن در داستان‌کوتاه و شعر طنز.
مجموعه جشنواره‌های ملی «داستان‌کوتاه» و «شعر طنز» اراک، از سال ۱۳۹۵ پا به تقویم فراخوان‌های ادبی ایران گذاشته و تا امروز، بدون تغیری در بدنه‌ی کارگروه، پوستر و دبیر در جریان است که مدظله‌العالی! این جشنواره رکورد جذب بیش از ۷۰۰ اثر و شرف همکاری با نویسندگان آتیه‌داری هم‌چون: امین جوکار، گیتی باقری، سپیده ابرآویز، حجت مهرعلیزاده، خسرو عباسی، لیلا روغن‌گیر و… را نیز در کارنامه‌ی خود به ثبت رسانده است که الحق باید به بانیِ پنج‌ساله‌ی این دو رویداد، حمید کربلایی حسنی تبریک گفت. قطبیت یافتن اراک در شعر طنز امروز و صدور کارگروه داوری به جوایز مشابهی هم‌چون جایزه‌ی ادبی کیش را می‌توان شاهد تاثیر مثبت این جشنواره‌ی ملی دانست.
اما این همه تاریخ و وزن، صاحب هیچ صفحه‌ی مستقلی در فضای اینترنت نیست؛ به تبع این موضوع، دسترسی به بسیاری از اطلاعات مربوط به جشنواره ملی داستان‌کوتاه اراک آن‌قدر سخت است که پس از پنج‌سال خیلی از ادبیاتچی‌ها می‌پرسند:« …اراک؟! مطمئنی جشنواره‌ی داستانش را می‌گویی؟!»
چیستآرت برای پنجمین دوره‌ی جشنواره ملی داستان‌کوتاه اراک آرزوی موفقیت کرده و امیدوار است شاهد تبلیغات حرفه‌ای و صفحه‌ی مجازی مستقل این جشنواره باشد.

اطلاعات بیشتر در مورد نحوه ارسال اثر به جایزه ادبی صادق هدایت در «بیوفراخوان»

به گزارش چیستآرت
جایزه ادبی صادق هدایت ، نامِ یک جایزه‌ی ادبی است که از سالِ ۱۳۸۱ و مصادف با صدمین سالگردِ تولد این نویسنده شروع به کار کرده و توسطِ بنیادِ صادق هدایت ، سالانه، به داستان های کوتاهِ انتشار نیافته‌ی زبانِ فارسی اعطا می شود. این جایزه‌ی ادبی تا سال ۱۳۸۵ با همکاری وبگاهِ سخن برگزار می‌شد و تا امروز هفده دوره را از سر گذرانده و…

این جایزه، سوایِ بیش از بیست‌هزار داستان‌کوتاه که تا به حال داوری نموده، خود کم داستان ندارد؛ از لحن مطالبانه‌ی فراخوان و بسامد بالای عبارت «مطلقاً پذیرفته نیست!» در باب نام مستعار و داستان‌های دستِ دوم و… تا بحث بر سر «جایزه» یا «جشنواره» بودن این رویداد همه گوشه‌ای از حواشیِ جذاب این رقابتِ رازآلود است.

به هر روی، جهانگیر هدایت، به عنوان موسس این جایزه‌ی ادبی، توانسته بار دیگر نام صادق هدایت را در تقویم جشنواره‌های ملی ایران خاطرنشان شود که حائز اهمیت است. هرچند چون نیک‌ بنگری تفاوت چندانی میان کیفیت فراخوانِ این دوره و دوره‌های پیشینِ جایزه‌ی هدایت به چشم نمی‌آید، هرچند تحمیل انزوا  و عدم حمایتِ دستگاه‌های فرهنگی از جایزه‌ای به نام نویسنده‌ی شهیر ایرانی، صادق هدایت، مایه‌ی تاسف است، اما چیستآرت هم‌چنان امیدوار است بنیاد هدایت امانت‌دار این نام بزرگ باشد.

اطلاعات بیشتر در مورد نحوه ارسال اثر به جایزه ادبی صادق هدایت در «بیوفراخوان»